De laatste reeks!

 

Nu staan alle foto’s van de bosklas 2018 online!

Advertenties

Bosklas 2018: dag 4: C-Mine

Het ergste geluid dat je kan horen bij het ontwaken op een bosklas, zijn regendruppels. Zoals voorspeld is het een natte dag. We doen het eerst rustig aan, op het gemak ontbijten. De kinderen moeten ook een lunchpakket maken dus ze weten meteen dat er een uitstap gepland is. Nochtans is het erg miezerig buiten.

We wachten af en om half 11 krijgen we de indruk dat het ergste achter de rug is. Niettemin verzamelen we in regenkledij om naar C-Mine te vertrekken, 5 km verderop. De groep protesteert. Ze willen binnen blijven en spelen, maar we zien de verveling en conflicten al toeslaan en houden voet bij stuk. Een stevige wandeling door de natuur, wat is daar mis mee? Regen of geen regen. De reis wordt uiteindelijk optimistisch aangevat en de groep verstoort de natuur met gigantisch luide liedjes. We laten de grote wegen links liggen en zoeken de weg door het bos. Maar het weer blijft miezerig en na drie kwartier is het toch weer goed aan het regenen.

Het gaat uiteindelijk ook wat moeizamer en het laatste stuk is erg eentonig. Maar de kinderen doen eigenlijk niet moeilijk en doen goed hun best. In het bezoekerscentrum van C-Mine melden we een vriendelijke dame dat we géén betalende klanten zijn maar wel een plek zoeken om te schuilen en onze broodjes op te eten. De Limburgse gastvrijheid kent geen grenzen en we mogen uiteraard in de expositieruimte ons lunchpakket opeten tussen de oude mijnwerkersmachines. Best gezellig, en wat een mooi gebouw. De oma en opa van Lola, die vlakbij wonen, komen goeiedag zeggen. Er zijn werken gepland in de zaal maar de werkmannen willen gerust wachten tot we klaar zijn met eten. Na al die regen en dat stappen is het goed dat we ons niet moeten opjagen.

Eens buiten, is het gelukkig wat opgeklaard en het is ook niet koud. Voor ons ligt een fascinerend labyrint, dat we plezier verkennen met de hele groep. Ook een fantastisch decor voor foto’s. We leren ook wat over de geschiedenis van de mijnen want opa Karel is in 1874 zelf nog mijnwerker geweest. Of zo.

We blijven nog wat rondhangen op de site en verzamelen dan om de terugweg aan te vatten. Sommige kinderen stellen voor om met de bus te gaan maar we zijn toch geen watjes en trekken terug de bossen in. Geen regen meer, gelukkig, maar wel iets te veel initiatief bij de koplopers. Bij onze thuiskomst blijken we 14km gestapt te hebben! We zijn serieus moe nu.

Het avondeten is echter een schot in de roos: frietjes! Jui! Maar tegen het einde van de maaltijd is er even een breekpunt. Deze groep is luid. Te luid. Ook de mensen van de keuken zeggen dat ze nog niet vaak zo’n volumes gehoord hebben. Wanneer dan kort voor de avondactiviteit weer één en ander misloopt (rommel, ruzies, ietwat teveel je m’en fous), durven we dit een crisismoment noemen. We roepen de groep samen voor een Heel Serieus Gesprek. Of beter gezegd: een speech – hoewel we ook nu nog altijd graag luisteren naar hoe de kinderen het zelf ervaren.

Om kwart voor 8 laten we alle strubbelingen achter ons en starten we het feestje. Elk kind heeft een nummer gekregen en bij loting moet je een opdracht uitvoeren tegen een ander kind. We zien de kinderen fijn supporteren voor elkaar en enkele battles worden gewonnen door kinderen die niet altijd op de voorgrond komen. Er is een prima sfeer nu en tegen half 9 wordt de dansvloer geopend. Wat een dansgroep! Ze staan met zijn allen stevig te shaken en te swissen – vraag zeker eens aan Leon hoe dat moet – en zingen alle liedjes keihard mee. Iedereen lijkt zich goed te amuseren. Wie minder graag danst, helpt in de bar of kletst wat in de zetel.

Tegen half 10 kondigen we de laatste liedjes aan. Er is niet veel protest en na het slot gaat iedereen snel naar bed. Toch wordt het erg moeilijk stil en moeten we ons toch nog eens boos maken. Tegen half 11 loopt het met enkele kamers nog eens serieus mis en is de maat vol: we zijn erg teleurgesteld dat hier zo met verantwoordelijkheid wordt omgegaan. Er volgen nog reflecties over vrijheid, afspraken en straf.

In de latere uurtjes worden de frietjes iemand teveel en keren die terug van waar ze kwamen. Maar ons begeleidingsteam draait goed en we draaien ons hand niet om voor kots. Hoort er ook bij.

Zoals je intussen al las: we hebben nog véééél foto’s. Vanavond en zaterdagochtend worden die online gezet.

Bosklas 2018 dag 3

We ademen al drie dagen frisse lucht in en worden wakker terwijl er buiten enkel vogels te horen zijn. Wat een rust. Maar nog voor zeven uur wordt al gejoeld in enkele kamers, hoewel iedereen tot 8u mag slapen. Ze zijn niet allemaal moe te krijgen. Wie te vroeg wakker is mag wel naar de gezellige eetzaal om er spelletjes te spelen.

Vandaag blijven we de hele dag in de Roerdomp en spelen de klassen apart. Sommige activiteiten werden door de kinderen zelf voorbereid maar ook de leerkrachten hebben heel wat voorzien. Bij Noor is er laddercompetitie, bij Sven is het Wedden Dat en bij Aagje zelfs een escape room. Elio heeft ook erg veel werk gemaakt van een ingenieus spel dat iedereen super vindt. Alle klassen spelen ook De Mol. Wie is de verrader in ons midden? Bij klas Sven hebben Polly en Nika ook nog een Gotcha! voorbereid.

Tijdens het middagmaal (vleesbrood en worteltjes/erwtjes) gaat het er dan ook niet rustig aan toe. Iedereen is bezig met zijn geheime opdrachten en het speuren naar De Mol. We moeten even de puntjes op de i zetten. Beleefd en rustig eten, aan tafel blijven, goed afruimen. We zijn nog maar halverwege dus nog geen aanleiding om al wat uit te bollen. Dat sommige kinderen nog altijd hun pyjama dragen, vinden we dan weer geen opmerking waard. Gezellig toch?

In de namiddag gaan we eerst massaal hout uit het bos halen voor ons kampvuur die avond. Het is niet zo’n mooie dag als gisteren maar het is goed genoeg om heel de dag buiten te spelen. ’s Avonds zijn er boterhammen. Veel verbazing bij kinderen die het raar vinden dat er choco en confituur op tafel staat! ’s Avonds? Choco? Dat is toch voor het ontbijt.

We eten hier lekker en iedereen eet goed maar het blijft wel goedkope grootkeuken zonder echt veel vitaminen. Gelukkig blijft onze fruittafel scoren. De kinderen eten tussendoor massaal appels, bananen en appelsienen. En geen snoep vandaag.

Maar ’s avonds zijn er wel marshmallows. Opa Karel en onze student Killiaan hebben een prachtig vuur gemaakt en iedereen verzamelt zich er met plezier om heen. Uiteraard is het flink warm bij het vuur maar het voelt sowieso niet als een koude avond aan. Het is nochtans amper enkele graden boven nul.

Helena leidt de zangstonde, al is het bij sommigen meer roepen dan zingen. Vrolijke vrienden en andere kampvuurclichés. Intussen worden de marshmallows geofferd. Er volgt nog een griezelverhaal en dan is het bedtijd. Weer iets vroeger dan de dag tevoren. In de kamers is er weinig orde maar dat is een probleem voor vrijdag.

bosklasIMG_1606

(Je vindt intussen ook nog nieuwe foto’s op de vorige post).